Ustawa o służbie zastępczej
Dz.U. z 2003 r. Nr 223, poz. 2217
USTAWA
z dnia 28 listopada 2003 r.
o służbie zastępczej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1
Ustawa określa zasady przeznaczania do służby zastępczej, kierowania do jej
odbycia oraz odbywania służby zastępczej przez podlegających obowiązkowi służby
wojskowej, którym przekonania religijne lub wyznawane zasady moralne nie
pozwalają na pełnienie tej służby.
Art. 2
- Odbywanie służby zastępczej uznaje się za spełnianie powszechnego obowiązku
obrony Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie służby wojskowej.
- Służba zastępcza polega na wykonywaniu prac na rzecz ochrony środowiska,
ochrony przeciwpożarowej, ochrony zdrowia, pomocy społecznej, opieki nad osobami
niepełnosprawnymi albo bezdomnymi oraz na rzecz administracji publicznej i wymiaru sprawiedliwości.
- Służbę zastępczą odbywa się w państwowych i samorządowych jednostkach
organizacyjnych, publicznych zakładach opieki zdrowotnej oraz w organizacjach
pożytku publicznego, zwanych dalej "podmiotami".
- Skierowanie do odbycia służby zastępczej w organizacji pożytku publicznego,
którą jest jednostka organizacyjna kościoła lub związku wyznaniowego mająca
osobowość prawną następuje wyłącznie za zgodą poborowego.
Art. 3
Służba zastępcza trwa 18 miesięcy, a dla absolwentów szkół wyższych - 6
miesięcy.
Art. 4
- Zadania określone w ustawie są zadaniami zleconymi z zakresu administracji
rządowej. Zadania wykonuje marszałek województwa.
- Marszałkowie województw kontrolują podmioty w zakresie przebiegu służby
zastępczej odbywanej przez poborowych.
- Marszałkowie województw informują ministra właściwego do spraw pracy o
realizacji zadań związanych ze służbą zastępczą, określonych w ustawie.
- Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, terminy i sposób
przekazywania informacji, o których mowa w ust. 3, przez marszałków
województw ministrowi właściwemu do spraw pracy oraz wzory formularzy tych
informacji niezbędnych do ustalania i aktualizowania liczby poborowych i
podmiotów na obszarze województwa, uwzględniając konieczność zapewnienia
weryfikacji przekazywanych informacji, zarówno w kwestiach stanu faktycznego
i prawnego związanego z poborowymi podlegającymi obowiązkowi służby
zastępczej i podmiotami, jak i w kwestiach finansowania służby zastępczej.
Art. 5
- Czynności przewidziane w ustawie dla wojskowego komendanta uzupełnień
wykonuje wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu
stałego poborowego przeznaczonego do odbycia służby zastępczej.
- Jeżeli poborowy przeznaczony do odbycia służby zastępczej jest zameldowany
na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące, czynności, o których mowa w ust.
1, wykonuje wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce
pobytu czasowego tego poborowego.
Art. 6
- Do postępowania w sprawach określonych w ustawie stosuje się przepisy ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z
2000 r. Nr 98, poz. 1071, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, z 2002 r. Nr 113, poz.
984 i Nr 169, poz. 1387 oraz z 2003 r. Nr 130, poz. 1188 i Nr 170, poz.
1660), o ile ustawa nie stanowi inaczej.
- Od wydanych decyzji przysługuje skarga do sądu administracyjnego na zasadach
i w trybie określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o
postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).